تندیسی زیبا نخواهد شد؛

از زخم تیشه ناراحت نباش

که وجودت شایسته ی تندیس است ....

نامی نداشت، نامش تنها انسان بود...

و تنها دارایی اش تنهایی ...

گفت تنها دارایی ام را به بهای عشق می فروشم ، کیست که

از من قدری بخرد؟هیچ کس پاسخ نداد.

گفت : تنهایی ام پر از رمز و راز است، رمز هایی از بهشت...

رازها یی از خدا با من . گفت و گوکنید تا ازحیرت برایتان بگویم.

هیچکس با او گفت وگونکرد و او میان این همه تن ، تنها فانوس

کوچکش را برداشت و به غارش رفت...

غاری در حوالی دل!

می دانست آنجا همیشه کسی هست...

کسی که تنهایی می خرد وعشق می بخشد.

وبه غارش رفت و ما نمی دانیم چه کرد و چه گفت و چه شنید؟

و نمی دانیم آیا در غار خوابیده بود یا نه؟

اما از غار که بیرون آمد بیدار بود ،آنقدر بیدار که خواب آلودگی ما

برملا شد.چشمهایش دور خورشید بود،تابناک وروشن که

 ظلمت را می درید. از غار که بیرون آمد هنوز همان بود با

تنی نحیف ورنجور . اما نمی دانم سنگینی اش را از کجا آورده بود..

که گمان می کردیم زمین تاب وقارش را نمی آورد و زیر

پاهای رنجورش در هم خواهد شکست...

از غار که بیرون آمد با شکوه بود ،شگفت آور و دوست داشتنی

اما دیگر سخن نگفت !

انگار لبانش را دوخته بودند ، انگار دریا دریا سکوت نوشیده بود.

و این بار ما بودیم که دنبالش می دویدیم برای جرعه ای نور...

قطره ای حیرت...

و او بی آنکه چیزی بگوید می بخشید بی آنکه چیزی بخواهد...

اونامی نداشت ،نامش تنها انسان بود و تنها دارایی اش تنهایی....

عرفان نظر آهاری

.........................

شاید کسی را که با او خندیده ای از یاد ببری ؛

اما هرگز کسی را که با او گریسته ای از یاد نخواهی برد.

جبران خلیل جبران